Stali przedstawiciele wojskowi Najwyższej Rady Wojennej

Brytyjska chronologia wojny notuje pod datą 27 listopada 1917 roku mianowanie członków Najwyższej Rady Wojennej: generała Henry’ego Wilsona, generała Ferdinanda Focha, generała Luigiego Cadornę i generała Taskera Blissa. Chodziło o stałych przedstawicieli wojskowych, przewidzianych w porozumieniu zawartym trzy tygodnie wcześniej w Rapallo. Sama rada składała się z premierów i ministrów, a każde mocarstwo miało w niej mieć generała, którego jedynym zadaniem było doradzanie politykom. Przedstawiciele mieli na bieżąco śledzić siły i środki armii sprzymierzonych i nieprzyjaciela i otrzymywać od swoich rządów wszystkie dokumenty dotyczące prowadzenia wojny. Tego samego 27 listopada David Lloyd George wyjechał z Londynu do Paryża na pierwsze posiedzenie rady, a razem z nim Wilson.

Brytyjczykiem był generał porucznik Sir Henry Wilson, od lat przyjaciel Focha i zwolennik ścisłej współpracy z Francją, wybrany przez Lloyda George’a jeszcze przed Rapallo. Premier liczył, że Wilson będzie mu doradzał niezależnie od szefa sztabu generalnego Williama Robertsona, z którym był skłócony. Po Rapallo Wilson został jeszcze ponad tydzień we Włoszech, 19 listopada przyjechał do Paryża, a potem w Londynie walczył z ministrem wojny lordem Derbym o oficerów do swojego sztabu. Jego najbliższym współpracownikiem był generał Charles Sackville-West, a do zespołu dołączył polityk Leo Amery. Brytyjczycy urządzili biura w hotelu Trianon Palace w Wersalu jako pierwsi.

Włochy reprezentował Cadorna, który 8 listopada stracił stanowisko naczelnego wodza, a stanowisko w Wersalu dostał niejako na pocieszenie. Amerykańskim przedstawicielem został szef sztabu armii Stanów Zjednoczonych generał Bliss, który kilka tygodni wcześniej otrzymał cztery gwiazdki. Według amerykańskich akt wyznaczono go 17 listopada, a do Europy przypłynął z misją pułkownika Edwarda House’a, doradcy prezydenta Wilsona. Brytyjski Wilson zanotował jednak 30 listopada, że Bliss nic nie wiedział o swojej przyszłości i nie miał żadnych planów co do Wersalu. W Rapallo nie było jeszcze wiadomo, czy Amerykanie w ogóle wezmą udział w pracach rady.

Najwięcej zmian było po stronie francuskiej. W Rapallo przedstawicielem Francji ustanowiono Focha, ale Lloyd George twierdził, że szef sztabu generalnego armii francuskiej nie może być zarazem niezależnym doradcą rady. Nowy premier Georges Clemenceau, który 16 listopada przejął rząd, początkowo w ogóle niewiele interesował się radą. Jeszcze 28 listopada nie wyznaczył nikogo do Wersalu. Według dziennika Wilsona do 30 listopada zapadła decyzja: Foch pozostał szefem sztabu w Paryżu, a do Wersalu poszedł jego wieloletni szef sztabu generał Maxime Weygand. Wilson uważał, że Weygand będzie tylko rzecznikiem Focha.

Pierwsze posiedzenie Najwyższej Rady Wojennej odbyło się w Wersalu 1 grudnia pod przewodnictwem Clemenceau. Stali przedstawiciele zaczęli wydawać wspólne noty z zaleceniami dla rządów. Peter Wright, jeden z sekretarzy rady, zauważył później, że Bliss i Cadorna nie byli na tym samym poziomie co reszta, bo „Bliss nie miał jeszcze swojej armii, a Cadorna swoją stracił”. W lutym 1918 roku Wilson zastąpił Robertsona na stanowisku szefa sztabu generalnego w Londynie, a jego miejsce w Wersalu zajął generał Henry Rawlinson.