Zniszczenie sterowca L 22

O świcie 14 maja 1917 roku nad Morzem Północnym, w pobliżu holenderskiej wyspy Terschelling, spadł w płomieniach niemiecki sterowiec marynarki L 22. Zginęła cała załoga, 21 ludzi z dowódcą, kapitanlejtnantem Ulrichem Lehmannem. Brytyjska chronologia wojny zapisuje, że sterowiec zniszczyły brytyjskie okręty. Tak było rok wcześniej z L 7, ale L 22 zestrzelił samolot: dwusilnikowa łódź latająca Curtiss H.12 „Large America” z bazy lotnictwa marynarki w Great Yarmouth. Zgodnie podają to brytyjska historia oficjalna wojny powietrznej H. A. Jonesa i późniejsze opracowania.

Polowanie na podsłuch

L 22 był doświadczonym statkiem. Służył od wiosny 1916 roku, wykonał kilkadziesiąt lotów zwiadowczych nad morzem i kilka nalotów na Anglię. W jednym z nich, na przełomie marca i kwietnia 1916 roku, jego bomby zabiły w Cleethorpes kilkudziesięciu żołnierzy kwaterujących w kaplicy. Tego ranka wyleciał na rozpoznanie przed ćwiczeniami Hochseeflotte, zaplanowanymi na następny dzień w Zatoce Helgolandzkiej.

Brytyjczycy od kwietnia 1917 roku używali dużych łodzi latających z Felixstowe i Great Yarmouth nie tylko do patroli przeciw okrętom podwodnym, ale też do polowania na sterowce. Nowa organizacja działała od 26 kwietnia. Brytyjskie stacje nasłuchowe namierzały radiostacje sterowców, a Admiralicja telefonicznie przekazywała ich położenie, kurs i prędkość do baz na wschodnim wybrzeżu. Według części opracowań L 22 sam zdradził swoją trasę, nadając meldunek tuż po starcie. O wpół do czwartej rano z Great Yarmouth wystartowała łódź nr 8666. Dowodził nią porucznik lotnictwa marynarki Christopher Galpin, pilotował młodszy porucznik Robert Leckie, Kanadyjczyk, a załogę uzupełniali starszy podoficer V. F. Whatling i mechanik J. R. Laycock. Po przeleceniu około 80 mil załoga wyłączyła radiostację, by się nie zdradzić.

Kilka sekund ognia

O 4.48, według Jonesa, z łodzi zobaczono sterowiec w odległości 10–15 mil. L 22 płynął powoli na wysokości około 900 metrów, wyraźnie niżej od samolotu. Leckie wzniósł się jeszcze wyżej, po czym zanurkował i podszedł do statku od prawej burty, kilka metrów poniżej gondoli, na odległość kilkudziesięciu metrów. Galpin otworzył ogień z dwóch karabinów maszynowych Lewis w dziobowym stanowisku, amunicją zapalającą. Po jednej serii oba karabiny się zacięły i pilot odszedł w bok, żeby usunąć zacięcie. Nie było to już potrzebne. Gdy łódź zawracała, wnętrze powłoki zaczęło się żarzyć, a kilkanaście sekund później sterowiec wisiał ogonem w dół, objęty płomieniami. Szkielet runął pionowo do morza i na wodzie została tylko plama czarnego popiołu. Łódź wróciła do bazy przed ósmą z dwiema dziurami po kulach.

Znaczenie

Był to, o ile wiadomo, pierwszy sterowiec zniszczony przez łódź latającą. Galpin dostał za ten lot Order Wybitnej Służby, a Leckie Krzyż Wybitnej Służby. Dla niemieckiej marynarki strata była dotkliwa nie tylko z powodu statku i załogi. Sterowce, które dotąd mogły bezpiecznie patrolować nisko nad morzem, odkryły, że i tam dosięgną ich brytyjskie samoloty. Miesiąc później, 14 czerwca, inna łódź H.12 zestrzeliła w podobny sposób koło wyspy Vlieland sterowiec L 43. Po tych stratach dowódcy sterowców musieli patrolować na dużych wysokościach. Stamtąd jednak trudniej było wypatrywać okręty podwodne i miny, a brytyjskim okrętom podwodnym łatwiej było przemknąć niepostrzeżenie.