Rada Polska Zjednoczenia Międzypartyjnego

Rada powstała na Polskim Zjeździe Politycznym w Moskwie, zwołanym przez prawicę w sierpniu 1917 roku (część opracowań wiąże jej początki z 1916 rokiem); kontynuowała pracę Komitetu Narodowego Polskiego, ewakuowanego w 1915 roku z Warszawy do Rosji. Przeważali w niej narodowi demokraci i realiści; prezesem był Stanisław Wojciechowski, a sprawami zagranicznymi kierowali Stanisław Grabski i Józef Wielowieyski. Od jesieni 1917 roku uznawała paryski Komitet Narodowy Polski za przedstawicielstwo Polski na Zachodzie i stawiała na zwycięstwo Ententy.

Po przewrocie bolszewickim Rada wspierała polskie korpusy, sprzeciwiała się ich podporządkowaniu Radzie Regencyjnej i próbowała ratować I Korpus przed rozbrojeniem. Po pokoju brzeskim pomagała przerzucać żołnierzy do armii polskiej we Francji. 15 czerwca 1918 roku zawarła w Moskwie umowę z Józefem Hallerem, który stanął na czele jej Komisji Wojskowej; polskie oddziały na wschodzie miały być częścią armii we Francji. Wkrótce Rada przerwała działalność pod presją bolszewików.