Korpusy Polskie w Rosji

Po rewolucji lutowej Polacy w armii rosyjskiej utworzyli Naczelny Polski Komitet Wojskowy, który doprowadził do powstania trzech korpusów. I Korpus gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego, formowany od lata 1917 roku na Białorusi, liczył w szczycie blisko 30 tysięcy żołnierzy. W styczniu 1918 roku odmówił rozbrojenia, opanował Bobrujsk i walczył z bolszewikami, a potem zawarł z Niemcami układ o neutralności i uznał zwierzchnictwo Rady Regencyjnej.

II Korpus formowano od końca 1917 roku w Besarabii; w marcu 1918 roku dołączyła do niego II Brygada Legionów po przejściu frontu pod Rarańczą, a dowództwo objął Józef Haller. 11 maja 1918 roku został rozbity przez Niemców pod Kaniowem. Niewielki III Korpus na Ukrainie, liczący kilka tysięcy ludzi, rozbroili w czerwcu Austriacy, a I Korpus Niemcy rozwiązali w maju. Wielu żołnierzy korpusów trafiło później do Wojska Polskiego.