Rada Regencyjna

Radę Regencyjną powołał patent obu okupantów z 12 września 1917 roku. Miała sprawować władzę w imieniu nieistniejącego jeszcze króla lub regenta. Regentami zostali arcybiskup warszawski Aleksander Kakowski, prezydent Warszawy książę Zdzisław Lubomirski i ziemianin Józef Ostrowski; urząd objęli 27 października 1917 roku. Powoływali polskie rządy i przejęli od okupantów sądownictwo i szkolnictwo, ale każda ustawa wymagała zgody generał-gubernatora, a polityka zagraniczna i wojsko pozostały w rękach Niemców.

Przez wielu Polaków, a także przez Komitet Narodowy Polski i Ententę, Rada była uważana za narzędzie okupantów. Gdy państwa centralne słabły, coraz bardziej się od nich uniezależniała. 7 października 1918 roku ogłosiła niepodległość Polski, wkrótce przejęła zwierzchnictwo nad Polską Siłą Zbrojną, 11 listopada powierzyła Józefowi Piłsudskiemu naczelne dowództwo, a 14 listopada przekazała mu całą władzę i się rozwiązała.