Sprawa polska
Naczelna Rada Ludowa
Polska władza w zaborze pruskim, ujawniona w Poznaniu w listopadzie 1918 roku. Kierowała ruchem polskim w Wielkopolsce, na Pomorzu i Śląsku, a po wybuchu powstania wielkopolskiego przejęła władzę na wyzwolonych ziemiach.
Rada wyrosła z tajnego Centralnego Komitetu Obywatelskiego, działającego w Poznaniu od 1916 roku, z przewagą Narodowej Demokracji i oparciem w Komitecie Narodowym Polskim w Paryżu. Po rewolucji w Niemczech i rozejmie ujawniła się 11 listopada 1918 roku jako Rada Ludowa, 12 listopada wyłoniła Tymczasowy Komisariat (Stanisław Adamski, Wojciech Korfanty, Adam Poszwiński), a 14 listopada przyjęła nazwę Naczelnej Rady Ludowej. W terenie tworzono powiatowe rady ludowe i Straż Ludową.
Sejm Dzielnicowy, obradujący w Poznaniu 3–5 grudnia 1918 roku, wybrał nowy skład Rady i uznał ją za zwierzchnią władzę Polaków w Niemczech. Jej przywódcy chcieli czekać na decyzję konferencji pokojowej, ale po wybuchu powstania wielkopolskiego 27 grudnia objęli kierownictwo cywilne i wojskowe na wyzwolonych ziemiach. Rada działała do sierpnia 1919 roku, gdy jej zadania przejęło Ministerstwo byłej Dzielnicy Pruskiej; na Górnym Śląsku jej podkomisariat pracował dłużej.
Źródła
W kronice
(07)7 tekstów używa tego pojęcia.