Tymczasowa Rada Stanu

Radę utworzyło rozporządzenie generał-gubernatorów warszawskiego i lubelskiego ogłoszone 6 grudnia 1916 roku. Liczyła 25 członków mianowanych przez okupantów, 15 ze strefy niemieckiej i 10 z austro-węgierskiej. Zainaugurowała obrady 14 stycznia 1917 roku na Zamku Królewskim w Warszawie, a jej marszałkiem został Wacław Niemojowski. Mogła jedynie opiniować sprawy przedstawione przez okupantów i przygotowywać projekty przyszłych polskich instytucji. Weszli do niej tylko aktywiści; pasywiści, liczący na Ententę, ją bojkotowali.

Najważniejszym członkiem Rady był Józef Piłsudski, kierownik jej Komisji Wojskowej. Spór o to, komu ma podlegać polskie wojsko, doprowadził do jego wystąpienia z Rady 2 lipca 1917 roku i do kryzysu przysięgowego. Pod koniec sierpnia członkowie Rady złożyli mandaty, a jej sprawy przejęła Komisja Przejściowa, a potem Rada Regencyjna. Mimo skromnych uprawnień Rada była pierwszym od dziesięcioleci oficjalnym polskim organem w Królestwie.