Komitet Narodowy Polski

Komitet był kontynuacją Komitetu Narodowego Polskiego działającego od 1914 roku w Warszawie i Piotrogrodzie. Powstał, gdy rewolucja lutowa uwolniła Ententę od względów na Rosję i sprawa polska stała się sprawą międzynarodową. Przeważali w nim politycy Narodowej Demokracji i konserwatyści; w Stanach Zjednoczonych reprezentował go Ignacy Jan Paderewski. Jesienią 1917 roku uznały go za oficjalną organizację polską Francja, Wielka Brytania, Włochy i Stany Zjednoczone.

KNP prowadził działania dyplomatyczne, opiekował się Polakami w krajach Ententy i sprawował polityczne kierownictwo nad Armią Polską we Francji, a od września 1918 roku pełną kontrolę nad nią. Rywalizował z Radą Regencyjną i obozem Piłsudskiego. Po porozumieniu z Piłsudskim na początku 1919 roku jego członkowie stworzyli trzon polskiej delegacji na konferencję pokojową w Paryżu.