Kryzys przysięgowy

Po akcie 5 listopada Niemcy chcieli zbudować pod dowództwem Beselera Polską Siłę Zbrojną, której trzonem miały być Legiony. Rota przysięgi zobowiązywała żołnierzy do wierności przyszłemu królowi i do dotrzymania braterstwa broni wojskom Niemiec i Austro-Węgier. Piłsudski uznał, że polskie wojsko może przysięgać tylko polskiemu rządowi, i 2 lipca 1917 roku wystąpił z Tymczasowej Rady Stanu. 9 i 11 lipca odmówiło około 5 tysięcy żołnierzy i ponad 160 oficerów; przysięgę złożyła głównie część II Brygady.

Niemcy potraktowali odmowę jako niesubordynację. Oficerów z Królestwa internowano w Beniaminowie, szeregowych w Szczypiornie, a legionistów z Galicji wcielono do armii austro-węgierskiej. W nocy z 21 na 22 lipca aresztowano Piłsudskiego i Kazimierza Sosnkowskiego, a w sierpniu rozpadła się Tymczasowa Rada Stanu. Kryzys zakończył współpracę Piłsudskiego z państwami centralnymi i umocnił jego legendę.