Austro-Węgry zarządzają powszechną mobilizację

31 lipca 1914 roku Austro-Węgry zarządziły powszechną mobilizację swojej armii. Za jej pierwszy dzień wyznaczono 4 sierpnia. Była to odpowiedź na mobilizację powszechną w Rosji, która przekreśliła nadzieje Wiednia na krótką, lokalną wojnę z Serbią.

Dotąd monarchia prowadziła jedynie częściową mobilizację, przewidzianą w planie wojny z Serbią i Czarnogórą. Teraz musiała przygotować się do starcia z największą armią Europy. Rosja zagrażała przede wszystkim Galicji, gdzie miał powstać główny front przeciw wojskom carskim. Berlin naciskał, by armia Austro-Węgier skierowała główne siły właśnie przeciw Rosji, bo Niemcy zamierzały najpierw uderzyć na Francję i na wschodzie potrzebowały silnego sojusznika.

Szef sztabu generalnego Franz Conrad von Hötzendorf znalazł się w trudnym położeniu. Część jednostek, które według planów miały w razie wojny z Rosją walczyć w Galicji, była już w drodze na Bałkany. Kolejowe rozkłady mobilizacyjne były tak sztywne, że wojsk tych nie dało się od razu zawrócić. Dotarły więc najpierw na front serbski, a dopiero później przewieziono je na wschód. W decydujących pierwszych tygodniach wojny zabrakło ich zarówno w Galicji, jak i w Serbii.

Mobilizacja powszechna przypieczętowała przejście od wojny bałkańskiej do wojny europejskiej. 6 sierpnia Austro-Węgry wypowiedziały wojnę Rosji, a pod koniec sierpnia w Galicji rozegrały się pierwsze wielkie bitwy, w których armia habsburska poniosła ciężkie straty.