Okręt-baza wodnosamolotów

Pierwsze były francuski Foudre z 1911 roku i brytyjski krążownik Hermes, przebudowany w 1913 roku. W sierpniu 1914 roku Admiralicja przejęła szybkie promy z kanału La Manche, Engadine, Rivierę i Empress, z których wodnosamoloty zaatakowały w Boże Narodzenie bazę sterowców w Cuxhaven. Ark Royal, przebudowany jeszcze w stoczni, wspierał operację w Dardanelach, a z Ben-my-Chree wystartował w sierpniu 1915 roku pierwszy samolot torpedowy. Okręty-bazy wodnosamolotów mieli też Rosjanie na Morzu Czarnym, Japończycy i Niemcy.

Okręt musiał się zatrzymać, by opuścić lub podjąć samolot, co przy fali bywało niemożliwe. Brytyjczycy próbowali więc startów z pokładu: Campania miała pokład startowy, a lekki krążownik liniowy Furious w 1917 roku dostał na dziobie hangar i pokład, na którym 2 sierpnia Edwin Dunning jako pierwszy wylądował na płynącym okręcie. 19 lipca 1918 roku Sopwith Camele z Furiousa zniszczyły w Tondern sterowce L 54 i L 60. We wrześniu 1918 roku wszedł do służby Argus, z pokładem na całej długości.