Nieograniczona wojna podwodna

Prawo morskie wymagało, by okręt zatrzymał statek handlowy, przeszukał go i przed zatopieniem zapewnił bezpieczeństwo załodze. Okręt podwodny, mały i bezbronny na powierzchni, nie mógł tego robić bez ryzyka. 4 lutego 1915 roku Niemcy ogłosili wody wokół Wysp Brytyjskich strefą wojenną. Zatopienie Lusitanii w maju 1915 roku, a potem Arabica i Sussexa, wywołały ostre protesty Stanów Zjednoczonych i Niemcy kilka razy ograniczali kampanię.

Na przełomie 1916 i 1917 roku admiralicja i Naczelne Dowództwo przekonały cesarza, że zatapianie około 600 tysięcy ton miesięcznie zmusi Wielką Brytanię do pokoju w ciągu pół roku. Od 1 lutego 1917 roku U-Booty atakowały bez ostrzeżenia wszystkie statki w strefach wokół Wielkiej Brytanii, Francji, Włoch i na wschodnim Morzu Śródziemnym. Straty żeglugi były ogromne, ale konwoje odwróciły sytuację, a decyzja ta przyczyniła się do przystąpienia USA do wojny w kwietniu 1917 roku.