Niszczyciel

Gdy torpeda samobieżna dała małym torpedowcom szansę na zatopienie pancernika, floty zaczęły budować większe i szybsze okręty do ich zwalczania. W latach 90. XIX wieku Royal Navy wprowadziła z inicjatywy Johna Fishera niszczyciele torpedowców, jak Havock, które same też przenosiły torpedy i dotrzymywały kroku flocie. Niemcy nie rozróżniali obu klas: do końca wojny budowali torpedowce, które w praktyce były niszczycielami, i oznaczali je literą stoczni i numerem.

W 1914 roku niszczyciele miały chronić własne pancerniki przed atakiem torpedowym i same atakować flotę przeciwnika; w bitwie jutlandzkiej walczyło blisko 80 brytyjskich niszczycieli i około 60 niemieckich torpedowców. Wojna podwodna zmieniła ich zadania: z dziobami wzmocnionymi do taranowania, bombami głębinowymi i hydrofonami patrolowały wody przybrzeżne, a od 1917 roku eskortowały konwoje. 4 maja 1917 roku do Queenstown przypłynęło pierwszych sześć amerykańskich niszczycieli. Wielka Brytania straciła w wojnie 67 niszczycieli, wiele w kolizjach i na skałach.