Kontrabanda wojenna

Deklaracja londyńska z 26 lutego 1909 roku, uzgodniona przez dziesięć państw morskich, dzieliła towary na trzy grupy. Kontrabandę bezwzględną, czyli broń, amunicję i sprzęt wojskowy, można było zająć w drodze do nieprzyjaciela, także przez port neutralny. Kontrabandę względną, towary podwójnego użytku, jak żywność, paliwo czy złoto, tylko w drodze do sił lub władz przeciwnika i nie przez port neutralny. Na liście wolnej były m.in. surowce włókiennicze, kauczuk i rudy. Deklaracji nikt nie ratyfikował, bo odrzuciła ją brytyjska Izba Lordów.

W sierpniu 1914 roku Wielka Brytania i Francja ogłosiły, że będą ją stosować z własnymi zmianami. W kolejnych miesiącach przenosiły towary z listy wolnej i względnej na bezwzględną, a kontrabandę względną zatrzymywały także w drodze do portów neutralnych, jeśli jej celem były Niemcy. Państwa neutralne, zwłaszcza Stany Zjednoczone i Holandia, protestowały. 7 lipca 1916 roku sojusznicy odstąpili od deklaracji, a pod koniec wojny niemal każdy ładunek płynący do Niemiec traktowano jak kontrabandę.