Ludobójstwo Ormian

Rządzący Komitet Jedności i Postępu, z ministrem spraw wewnętrznych Talatem Paszą, oskarżał Ormian o sprzyjanie Rosji, zwłaszcza po klęsce pod Sarıkamışem. Wiosną 1915 roku zaczęły się deportacje, a 24 kwietnia w Konstantynopolu aresztowano kilkuset ormiańskich przywódców i intelektualistów, z których większość zamordowano. Od końca maja wysiedlenia objęły niemal całą Anatolię. Mężczyzn często mordowano na miejscu, a kobiety, dzieci i starców pędzono w marszach śmierci na pustynie, gdzie umierali z głodu, pragnienia i chorób. Ofiarami padli też Asyryjczycy i inni chrześcijanie.

Liczba ofiar jest sporna: historycy podają od około 600 tysięcy do ponad miliona, strona ormiańska 1,5 miliona. Już 24 maja 1915 roku Francja, Wielka Brytania i Rosja nazwały te rzezie zbrodniami przeciwko ludzkości. Pod wrażeniem tych wydarzeń polsko-żydowski prawnik Rafał Lemkin stworzył później pojęcie ludobójstwa. Turcja nie uznaje tej kwalifikacji; Sejm RP uznał zbrodnię za ludobójstwo w 2005 roku.