Generał-gubernatorstwo warszawskie i lubelskie

Po wyparciu Rosjan latem 1915 roku państwa centralne podzieliły Królestwo Polskie. Niemieckie Generalne Gubernatorstwo Warszawskie, utworzone dekretem Wilhelma II z 24 sierpnia 1915 roku, objęło północną część kraju z Warszawą i Łodzią; na generał-gubernatora powołano 4 września Hansa von Beselera. Suwalszczyzna trafiła pod zarząd Ober Ostu. Austro-węgierskie gubernatorstwo, z siedzibą najpierw w Kielcach, a od października 1915 roku w Lublinie, objęło gubernie lubelską, kielecką i radomską. Jego generał-gubernatorami byli kolejno Erich von Diller, Karl Kuk, Stanisław Szeptycki i Anton Lipošćak.

Okupanci rekwirowali żywność i surowce, wywozili maszyny i werbowali robotników do Niemiec, ale dopuścili polskie szkolnictwo. W imieniu obu cesarzy generał-gubernatorzy ogłosili akt 5 listopada 1916 roku, potem powołali Tymczasową Radę Stanu i Radę Regencyjną, której stopniowo przekazywali sądownictwo i szkolnictwo. Władzę w strefie lubelskiej Austriacy oddali Radzie Regencyjnej w październiku 1918 roku, a niemieckie gubernatorstwo przestało istnieć 11 listopada 1918 roku.