Internowanie

Według V konwencji haskiej państwo neutralne musiało internować wojska strony walczącej, które weszły na jego terytorium, z dala od teatru wojny, w obozach lub twierdzach; koszty zwracano po zawarciu pokoju. XIII konwencja pozwalała okrętom wojennym stać w porcie neutralnym zwykle nie dłużej niż 24 godziny, a okręt, który nie odpłynął, zatrzymywano wraz z załogą. Tak internowano w Holandii tysiące żołnierzy z Antwerpii w 1914 roku, w Stanach Zjednoczonych niemieckie krążowniki pomocnicze, a w Gwinei Hiszpańskiej wojska niemieckie z Kamerunu. Od 1916 roku chorych jeńców internowano w Szwajcarii.

Państwa walczące internowały też obywateli państw wrogich, na przykład Brytyjczyków w obozie Ruhleben pod Berlinem, oraz ludzi podejrzanych politycznie. Po kryzysie przysięgowym w 1917 roku Niemcy internowali legionistów w Szczypiornie i Beniaminowie. Po rozejmie słowo nabrało nowego znaczenia: niemiecką Flotę Pełnomorską internowano w Scapa Flow.