Okupacja i ludność
Racjonowanie i kartki
Racjonowanie – przydzielanie żywności i innych towarów w ograniczonych ilościach, zwykle na kartki. W czasie wojny stosowały je walczące państwa i okupanci, a Wielka Brytania narzucała limity importu krajom neutralnym.
Najciężej racjonowanie dotknęło Niemcy i Austro-Węgry, odcięte brytyjską blokadą od importu. Niemcy sprowadzały przed wojną około jednej trzeciej żywności, pasz i nawozów, a od stycznia 1915 roku wprowadziły kartki na chleb. Zimą 1916 i 1917 roku zabrakło ziemniaków i zastąpiła je brukiew. Latem 1917 roku przydziały dawały około 1000 kalorii dziennie. Wielka Brytania długo poprzestawała na apelach o oszczędzanie i dopiero na przełomie 1917 i 1918 roku wprowadziła obowiązkowe racjonowanie cukru, mięsa i tłuszczów, a w lipcu 1918 roku krajowe książeczki kartkowe; chleba nie racjonowano.
Na ziemiach okupowanych, w Belgii i Królestwie Polskim, racjonowanie łączyło się z rekwizycjami i głodem. Słowo miało też drugie, handlowe znaczenie: od 1915 roku Brytyjczycy „racjonowali” sąsiadów Niemiec, Holandię i Danię, pozwalając im sprowadzać towary tylko w ilościach z czasów pokoju, by nie trafiały dalej do Niemiec.
Źródła
W kronice
(09)9 tekstów używa tego pojęcia.
1915
1916