Rekwizycje

Konwencja haska z 1907 roku pozwalała okupantowi żądać od ludności świadczeń w naturze tylko na potrzeby armii okupacyjnej, w miarę zasobów kraju, za gotówkę albo pokwitowanie. W praktyce wojska wszystkich stron od pierwszych tygodni wojny rekwirowały żywność, konie, podwody i kwatery, a front przechodzący przez Galicję, Królestwo Polskie, Serbię czy północną Francję zostawiał ogołocone wsie. Państwa rekwirowały też statki handlowe, samochody, a nawet londyńskie autobusy.

Gdy wojna się przeciągnęła, okupanci zastąpili doraźne zabieranie kontyngentami, cenami urzędowymi i monopolami. W Warszawie Niemcy już w sierpniu 1915 roku zarządzili rekwizycję metali, skór, wełny i chemikaliów, a maszyny wywożono do Rzeszy. W austro-węgierskim gubernatorstwie lubelskim do wsi, która nie oddała kontyngentu, wysyłano wojskowych rekwizytorów. Płacono po cenach dalekich od rynkowych, więc według Stephana Lehnstaedta była to w istocie częściowa rekwizycja. W Belgii rekwizycje surowców i wywóz maszyn przyczyniły się do bezrobocia sięgającego 650 tysięcy osób.