Cenzura

Podstawą cenzury były ustawy wojenne i stan oblężenia. We Francji opierała się na ustawie o stanie oblężenia z 1849 roku i uchwalonej bez debaty ustawie z 5 sierpnia 1914 roku o niedyskrecjach prasy, w Wielkiej Brytanii na ustawie o obronie królestwa z 8 sierpnia 1914 roku, a w Niemczech na stanie oblężenia, który oddawał cenzurę dowódcom okręgów wojskowych. W Austrii od lipca 1914 roku obowiązywała cenzura prewencyjna, a o wojnie wolno było pisać tylko na podstawie komunikatów oficjalnych.

Cenzorzy czytali listy z frontu i wykreślali z gazet ruchy i liczebność wojsk, katastrofy i straty, a często także krytykę rządu. Francuskie dzienniki wychodziły z białymi plamami po usuniętych tekstach, a cenzurę przedstawiano jako „Anastazję” z nożycami. Na okupowanych ziemiach polskich, litewskich i belgijskich cenzura okupanta blokowała publikację politycznych uchwał i deklaracji. Złagodzenie cenzury było jednym z żądań opozycji, a we Francji trwała do 1919 roku.