Prawa wyborcze kobiet

Przed wojną kobiety głosowały w wyborach krajowych tylko w nielicznych państwach; w 1915 roku dołączyła do nich Dania. W czasie wojny kobiety zastąpiły mężczyzn w fabrykach, transporcie, urzędach i szpitalach, a ruchy sufrażystek w większości poparły wysiłek wojenny, co osłabiło argumenty przeciwników. W 1917 roku prawa wyborcze kobietom przyznała rewolucyjna Rosja, a Kanada najpierw krewnym żołnierzy i kobietom w służbie. 6 lutego 1918 roku brytyjska ustawa o reprezentacji ludu dała głos kobietom od 30 lat spełniającym warunki majątkowe, około 8,4 miliona.

Upadek monarchii przyniósł prawa wyborcze kobietom w Niemczech, gdzie zapowiedziano je 12 listopada 1918 roku, i w Austrii. W Polsce dekret Józefa Piłsudskiego z 28 listopada 1918 roku o ordynacji do Sejmu Ustawodawczego przyznał prawo głosu „każdemu obywatelowi Państwa bez różnicy płci”, który ukończył 21 lat; polskie działaczki domagały się go od początku stulecia. W Sejmie Ustawodawczym zasiadło osiem posłanek. Stany Zjednoczone przyznały kobietom prawo głosu w 1920 roku, a Francja dopiero w 1944 roku.