Bataliony śmierci

Po rewolucji lutowej armia rosyjska rozpadała się, a Rząd Tymczasowy szykował letnią ofensywę. W maju 1917 roku na Froncie Południowo-Zachodnim zrodził się pomysł ochotniczych oddziałów, które przysięgały walczyć do ostatniej kropli krwi; Brusiłow jako naczelny wódz polecił tworzyć „rewolucyjne bataliony szturmowe”, zwane też batalionami śmierci. W czerwcu każdy oddział, który przyjął taką uchwałę, mógł przybrać tę nazwę; do października było ich ponad sto.

Weteranka Maria Boczkariowa uzyskała zgodę Kiereńskiego na kobiecy batalion. Z ponad 2 tysięcy ochotniczek zatrzymała około 300; w lipcu 1917 roku poszły do ataku pod Smorgonią i straciły kilkadziesiąt kobiet zabitych i rannych. Powstały kolejne oddziały kobiece; według szacunków służyło w nich od 4 do ponad 6 tysięcy kobiet. Kompania jednego z nich broniła w październiku Pałacu Zimowego. Bolszewicy rozwiązali formacje kobiece pod koniec 1917 roku, a bataliony uderzeniowe rozpadły się wraz z armią.