Armia Czerwona

Jej poprzedniczką była Czerwona Gwardia, uzbrojona milicja robotnicza z 1917 roku, która odegrała główną rolę w przewrocie październikowym. Ochotnicze oddziały nowej armii okazały się zbyt słabe wobec niemieckiej ofensywy z lutego 1918 roku. Twórcą armii z prawdziwego zdarzenia był Lew Trocki, od wiosny 1918 roku komisarz do spraw wojskowych. Bolszewicy wprowadzili pobór i przyjęli do służby dziesiątki tysięcy dawnych oficerów carskich jako „specjalistów wojskowych”, nadzorowanych przez komisarzy politycznych; za ich lojalność odpowiadały często rodziny.

Armia Czerwona walczyła z białymi, z Legionem Czechosłowackim i oddziałami interwencji Ententy, a w latach 1919–1920 z Wojskiem Polskim. Pod koniec 1920 roku liczyła według różnych szacunków od 5 do ponad 6 milionów ludzi, choć tylko niewielka ich część walczyła na froncie. Dzień 23 lutego obchodzono później jako jej święto.