Biali

Ruch białych nie miał jednego programu ani dowództwa. Pod koniec 1917 roku generałowie Aleksiejew i Korniłow zaczęli tworzyć nad Donem Armię Ochotniczą, która w lutym 1918 roku wyruszyła w marsz lodowy na Kubań. Po śmierci Korniłowa dowództwo objął Denikin. Na Syberii w listopadzie 1918 roku admirała Kołczaka ogłoszono Najwyższym Władcą Rosji, a na północnym zachodzie walczył Judenicz. Ostatnie siły białych, pod Wranglem, Armia Czerwona wyparła z Krymu w listopadzie 1920 roku.

Białych wspierała Ententa, ale byli podzieleni, słabsi liczebnie od czerwonych i nieufni wobec chłopów i narodów nierosyjskich. Ich hasło „jednej i niepodzielnej Rosji” utrudniało porozumienie z Polską, Finlandią i innymi nowymi państwami. W Finlandii biali pod dowództwem Carla Gustafa Mannerheima pokonali z pomocą niemiecką fińską Czerwoną Gwardię wiosną 1918 roku.