Naczelne Dowództwo Wojsk Lądowych (OHL)

Formalnie najwyższym wodzem był cesarz Wilhelm II, ale operacjami kierował szef Sztabu Generalnego Armii Polowej. Po klęsce nad Marną Helmutha von Moltkego zastąpił 14 września 1914 roku Erich von Falkenhayn, a po nieudanym natarciu pod Verdun i wejściu Rumunii do wojny, 29 sierpnia 1916 roku, Paul von Hindenburg z Erichem Ludendorffem jako pierwszym generalnym kwatermistrzem. Kwatera główna mieściła się kolejno m.in. w Koblencji, Luksemburgu, Charleville-Mézières, Pszczynie, Bad Kreuznach i Spa.

Trzecia OHL zdobyła wpływ daleko wykraczający poza sprawy wojskowe: przyczyniła się do upadku kanclerza Bethmanna Hollwega, wymusiła nieograniczoną wojnę podwodną i narzucała warunki pokoju na wschodzie, dlatego mówi się o jej dyktaturze wojskowej. Ludendorffa odwołano 26 października 1918 roku, zastąpił go Wilhelm Groener. OHL rozwiązano w 1919 roku.