Kawaleria wielbłądzia

Wielbłąd unosił około 145 kilogramów i mógł iść kilka dni bez wody, więc na pustyni sprawdzał się lepiej niż koń. Żołnierze na wielbłądach walczyli zwykle pieszo, jak piechota konna. W styczniu 1916 roku Brytyjczycy utworzyli w Egipcie pierwsze kompanie wielbłądzie z Australijczyków, którzy wrócili z Gallipoli, do walki z bractwem Sanusijja na Pustyni Zachodniej. 19 grudnia 1916 roku powstała z nich Imperialna Brygada Wielbłądzia: bataliony brytyjski, nowozelandzki i dwa australijskie, od 3 do ponad 4 tysięcy ludzi i blisko 4 tysiące wielbłądów. Walczyła pod Magdhabą, Gazą, Beer Szewą i Ammanem.

Wcześniej istniały już Korpus Wielbłądzi armii egipskiej, który w 1916 roku walczył w Darfurze, i Korpus Wielbłądzi z indyjskiego księstwa Bikaner, który w 1915 roku bronił Kanału Sueskiego. Pułki na wielbłądach mieli też Turcy, na Synaju i w Mezopotamii, a arabscy jeźdźcy na wielbłądach zdobyli w 1917 roku Akabę. W czerwcu 1918 roku, gdy front przeniósł się w góry i doliny Palestyny, Australijczyków z brygady przesadzono na konie i utworzono z nich pułki lekkiej konnicy; ostatnie kompanie brytyjskie rozwiązano w 1919 roku.