Ziemia niczyja

Ziemia niczyja była najbardziej niebezpiecznym miejscem frontu. Nocą wychodziły na nią patrole, oddziały naprawiające zasieki i grupy wypadowe, a ranni po nieudanych natarciach leżeli tam często godzinami, bo nie można było do nich dotrzeć. Przejście tego pasa pod ogniem karabinów maszynowych było najkrwawszą częścią każdego ataku, dlatego piechota szła za zaporą ogniową, nocą, we mgle albo pod osłoną dymu.

Samo określenie jest dawne, ale upowszechniło się w czasie I wojny światowej, zwłaszcza po rozejmie bożonarodzeniowym 1914 roku, gdy żołnierze obu stron spotykali się na ziemi niczyjej, wymieniali podarunki i chowali poległych. Odtąd często pojawiało się w komunikatach i prasie.