Zapora ogniowa

Zapora stała, czyli ogień zaporowy, spadała na przedpole własnych okopów albo na drogi dojścia przeciwnika, by rozbić jego natarcie lub odciąć posiłki; strzelano do celów przygotowanych zawczasu, na sygnał z pierwszej linii. Zapora ruchoma przesuwała się w ustalonym tempie, zwykle o około 100 metrów co kilka minut, a piechota szła tuż za nią, by dopaść okopów, zanim obrońcy wyjdą ze schronów.

Brytyjczycy użyli słowa barrage w rozkazach przed bitwą pod Neuve-Chapelle w 1915 roku. Nad Sommą w 1916 roku natarcie za ruchomą zaporą stało się w armii brytyjskiej regułą, a Niemcy stosowali własną Feuerwalze, w 1918 roku dopracowaną przez pułkownika Georga Bruchmüllera. Metoda wymagała ścisłego trzymania się planu: piechota zbyt daleko od zapory traciła osłonę, a zbyt blisko ginęła od własnych pocisków.