Ostrzał huraganowy

Wielodniowe przygotowanie artyleryjskie, typowe dla natarć z lat 1915–1917, zdradzało miejsce ataku: obrońcy przeczekiwali je w głębokich schronach i ściągali odwody. Krótki ostrzał o wielkiej gęstości miał ogłuszyć i sparaliżować obronę na tak długo, by piechota zdążyła przejść ziemię niczyją. Brytyjczycy pod Neuve-Chapelle w marcu 1915 roku strzelali 35 minut, Niemcy pod Gorlicami w maju 1915 roku około czterech godzin, a nad Sommą w lipcu 1916 roku pod Bazentin wystarczyło pięć minut.

Metodę dopracował niemiecki pułkownik Georg Bruchmüller: strzelanie z map bez wstrzeliwania, kolejne fazy ognia na łączność, artylerię i okopy, gaz i na koniec ruchoma zapora. Zastosowano ją pod Rygą w 1917 roku i w ofensywie wiosennej 1918 roku. Niemieckie Trommelfeuer oznaczało ogień tak gęsty, że wybuchy zlewały się w werbel; mógł on trwać godzinami.