Kozacy

Kozacy wywodzili się ze zbiegłych chłopów i wolnych ludzi, którzy od XV–XVI wieku osiedlali się na stepowym pograniczu, nad Dnieprem, Donem i Jaikiem. W Imperium Rosyjskim tworzyli odrębny stan, podzielony na wojska kozackie, od Dońskiego, Kubańskiego i Terskiego po Amurskie i Ussuryjskie. Ziemię dostawali w zamian za obowiązkową służbę: każdy Kozak stawał z własnym koniem, mundurem i bronią białą, karabin dawało państwo. W 1914 roku wystawili kilkaset sotni konnicy, a do 1916 roku około 160 pułków.

Na froncie Kozacy prowadzili rozpoznanie, osłaniali skrzydła i ścigali przeciwnika, a w Persji i na Kaukazie byli główną siłą rosyjskiej konnicy; osobną formacją była Perska Brygada Kozacka szacha. Władze używały ich też do tłumienia rozruchów, ale w lutym 1917 roku Kozacy w Piotrogrodzie przestali bronić caratu. Po przewrocie bolszewickim atamani Kozaków dońskich, Aleksiej Kaledin, a potem Piotr Krasnow, stanęli na czele oporu, a w 1918 roku nad Donem i Kubaniem powstały kozackie państwa. Władza radziecka zniosła stan kozacki, a w 1919 roku rozpoczęła represje zwane rozkozaczaniem.