Armia Wschodu

Armię Wschodu utworzono jesienią 1915 roku z dywizji spod Gallipoli i z Francji; od 5 października jej oddziały lądowały w Salonikach, by pomóc Serbii. Dowodził nią generał Maurice Sarrail, który w styczniu 1916 roku objął też dowództwo nad Brytyjczykami w Salonikach, a od sierpnia 1916 roku był głównodowodzącym Armii Sprzymierzonych na Wschodzie (Armées alliées en Orient). Należały do nich wojska francuskie, brytyjskie, serbskie, włoskie, rosyjskie, a od 1917 roku greckie, w 1916 roku około 400 tysięcy żołnierzy. Francuską armią dowodzili odtąd osobni generałowie, m.in. Paul Grossetti i Paul Henrys.

Przez prawie trzy lata front w Macedonii prawie się nie ruszał, a największym wrogiem była malaria: od czerwca do grudnia 1916 roku zachorowała na nią ponad połowa żołnierzy francuskich. Po Sarrailu dowodzili Adolphe Guillaumat (od grudnia 1917 roku) i Louis Franchet d'Espèrey (od czerwca 1918 roku), który 15 września 1918 roku przełamał front pod Dobrym Polem. Bułgaria podpisała rozejm 29 września. Według francuskiego ministerstwa obrony w Armii Wschodu walczyło blisko 300 tysięcy Francuzów, z których ponad 50 tysięcy nie wróciło.