Stawka

Stawka powstała na początku wojny, gdy naczelnym wodzem został wielki książę Mikołaj Mikołajewicz; w połowie sierpnia 1914 roku rozlokowała się w Baranowiczach. Stamtąd kierowano działaniami frontów, w tym walkami na ziemiach polskich. Po Wielkim Odwrocie w sierpniu 1915 roku przeniesiono ją do Mohylewa, a we wrześniu dowództwo objął car. W praktyce armią kierował szef jego sztabu, generał Michaił Aleksiejew.

W 1917 roku Stawka zmieniała szefów niemal co kilka tygodni: po abdykacji cara byli nimi Aleksiejew, Brusiłow, Korniłow, Kiereński i Duchonin. Była ośrodkiem oporu wobec rewolucji, zwłaszcza w czasie puczu Korniłowa. 3 grudnia 1917 roku zajęli ją bolszewicy, a generała Duchonina zlinczował tłum. Rozwiązano ją w 1918 roku, po pokoju brzeskim i demobilizacji starej armii.