Wojna pozycyjna

Po bitwie nad Marną i wyścigu do morza jesienią 1914 roku na zachodzie powstał nieprzerwany front od wybrzeża Belgii po granicę Szwajcarii, długi na około 700 kilometrów. Karabiny maszynowe, szybkostrzelna artyleria i zasieki z drutu kolczastego dawały obrońcy tak dużą przewagę, że natarcia piechoty kończyły się ogromnymi stratami, a zdobycze liczono w setkach metrów. Podobnie walczono nad Soczą, na Gallipoli i pod Salonikami.

Na froncie wschodnim, na rozległych przestrzeniach i przy rzadziej obsadzonych liniach, wojna częściej wracała do manewru, ale i tam front na długo zastygał w okopach: zimą 1914/1915 nad Nidą, Rawką i Bzurą, a w latach 1915–1917 na Wołyniu i w Galicji Wschodniej. Z impasu na zachodzie wyprowadziły dopiero w 1918 roku nowe metody: krótki, starannie zaplanowany ostrzał, taktyka oddziałów szturmowych, czołgi i współdziałanie wszystkich rodzajów broni.