Zasieki

Drut kolczasty opatentował w 1874 roku Amerykanin Joseph Glidden; jako przeszkoda wojskowa dał się poznać m.in. w oblężeniu Port Artur w 1904 roku, gdzie artyleria z trudem go niszczyła. W wojnie pozycyjnej zasieki stały przed każdą linią okopów, w pasach głębokich na kilka, a miejscami na kilkanaście metrów. Ustawiano je tak, by kierowały atakujących pod ogień karabinów maszynowych, i dość daleko od okopu, by przeciwnik nie mógł z nich rzucić do niego granatem. Stawiały je i naprawiały nocą grupy na ziemi niczyjej, z czasem na wkręcanych stalowych palikach, które nie wymagały hałaśliwego wbijania.

Zasieki były tanie, łatwe do naprawy i odporne na ostrzał: pociski często tylko przerzucały drut z miejsca na miejsce. Nieprzecięte zasieki zatrzymały wiele natarć, m.in. brytyjskie 1 lipca 1916 roku nad Sommą. Artyleria uczyła się je niszczyć, w czym pomogły zapalniki wybuchające przy zetknięciu z ziemią, a saperzy używali nożyc i wydłużonych ładunków wybuchowych. Najskuteczniej pasy drutu przełamywały czołgi, które miażdżyły je gąsienicami, jak pod Cambrai w 1917 roku i pod Amiens w 1918 roku.