Okop

Okopy zaczęto masowo kopać we wrześniu 1914 roku nad Aisne, a po kilku tygodniach ciągnęły się już przez cały front zachodni. Typowy system składał się z kilku równoległych linii: pierwszej, wsparcia i odwodowej, oddalonych od siebie o kilkaset metrów i połączonych rowami dobiegowymi. Rowy kopano zygzakiem albo dzielono trawersami, by wybuch pocisku czy ogień wzdłuż rowu nie raził całej obsady. Przed pierwszą linią stały pasy zasieków, a żołnierzy chroniły ziemianki i schrony, po stronie niemieckiej często głębokie i betonowe.

Życie w okopach oznaczało błoto, wodę, szczury, wszy, choroby i stały ostrzał. Z czasem obrona przenosiła się w głąb: od przełomu 1916 i 1917 roku Niemcy bronili się w strefie umocnionych punktów, w której pierwsza linia była obsadzona słabo, a główną siłę trzymano dalej, do kontrataku.