Wojna minowa

Podkopy znano z dawnych oblężeń twierdz, a na froncie zachodnim wróciły, gdy wojna zamieniła się w oblężenie wzdłuż linii okopów. Pierwsi miny pod okopy przeciwnika podłożyli Niemcy jesienią 1914 roku; 20 grudnia wysadzili dziesięć pod Festubert. W lutym 1915 roku Brytyjczycy, z inicjatywy posła i przedsiębiorcy Johna Nortona-Griffithsa, zaczęli tworzyć kompanie tunelowe Royal Engineers z zawodowych górników; w połowie 1916 roku było ich 25 brytyjskich i siedem z dominiów, w szczytowym okresie około 25 tysięcy ludzi. Obie strony drążyły chodniki, komory minowe i kontrminy i nasłuchiwały pod ziemią przeciwnika.

Największe miny odpalano na początku wielkich natarć: 1 lipca 1916 roku nad Sommą, w tym Lochnagar pod La Boisselle, i 7 czerwca 1917 roku pod Messines, gdzie 19 min z około 450 tonami amonalu zabiło według szacunków około 10 tysięcy Niemców. Pod wzgórzem Vauquois Francuzi i Niemcy odpalili ponad 500 min, a w Dolomitach Włosi i Austriacy wysadzali szczyty, jak Col di Lana w kwietniu 1916 roku. Od drugiej połowy 1917 roku miny traciły znaczenie, a tunelarze budowali głównie schrony.