Jeńcy wojenni

Traktowanie jeńców regulowała konwencja haska z 1907 roku: mieli być traktowani humanitarnie, a państwo, które ich trzymało, odpowiadało za ich utrzymanie. Skala niewoli przerosła jednak jej twórców. Same Niemcy przetrzymywały około 2,4 miliona jeńców, w większości Rosjan. Najwięcej jeńców brano na wschodzie, gdzie w okrążeniu poddawały się całe korpusy i załogi twierdz, jak Przemyśla w 1915 roku. Jeńców zatrudniano w rolnictwie, przemyśle i na tyłach frontu, a głód i epidemie, zwłaszcza tyfusu, powodowały w obozach wysoką śmiertelność.

Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża prowadził w Genewie agencję jeńców wojennych, której kartoteka objęła około 2,5 miliona osób. Ciężko rannych wymieniano, a chorych internowano w neutralnej Szwajcarii, później także w Holandii. Powroty, zwłaszcza z Rosji, ciągnęły się do 1922 roku. Wśród jeńców wszystkich armii byli liczni Polacy; spośród jeńców z armii niemieckiej i austro-węgierskiej rekrutowano m.in. ochotników do Armii Polskiej we Francji.