Landsturm i Landwehra

Obie nazwy pochodzą z wojen napoleońskich: w Prusach w 1813 roku Landwehrą nazwano milicję uzupełniającą armię stałą, a Landsturmem pospolite ruszenie ostatniej potrzeby. W armii niemieckiej 1914 roku do Landwehry należeli mężczyźni, którzy odbyli już służbę czynną i rezerwę, a do Landsturmu najstarsi, do 45. roku życia, oraz ci, którzy nigdy nie służyli. Z obu tworzono brygady i dywizje do osłony granic, służby wartowniczej i obsady spokojniejszych odcinków frontu.

W Austro-Węgrzech było inaczej. Austriacka c.k. Landwehra i węgierski honwed były od 1868 roku osobnymi armiami stałymi, w czasie wojny walczącymi obok armii wspólnej na równych prawach. Pospolite ruszenie, czyli Landsturm, ze starszych roczników, często uzbrojone w przestarzałą broń, obsadzało twierdze, takie jak Przemyśl, i słabsze odcinki frontu. W miarę strat jego bataliony coraz częściej trafiały do pierwszej linii.