Krążownik liniowy

Koncepcję forsował brytyjski admirał John Fisher: okręt miał doganiać i niszczyć krążowniki przeciwnika, prowadzić rozpoznanie dla floty i być jej szybkim skrzydłem. Pierwsze były okręty typu Invincible, ukończone w 1908 roku. Niemcy budowali krążowniki liniowe z lżejszymi działami, ale lepiej opancerzone; cztery takie okręty miała też Japonia. W grudniu 1914 roku Invincible i Inflexible zniszczyły pod Falklandami eskadrę admirała Maximiliana von Spee, a niemiecki Goeben, który przeszedł pod banderę osmańską, przyczynił się do wejścia Turcji do wojny.

Krążowniki liniowe walczyły na Dogger Bank, ostrzeliwały wybrzeża Anglii i jako pierwsze nawiązały walkę pod Jutlandią. Tam w wybuchach komór amunicyjnych zginęły trzy brytyjskie okręty tej klasy: Indefatigable, Queen Mary i Invincible; Niemcy stracili Lützowa. Bitwa obnażyła słabość ich opancerzenia, a po wojnie klasa ta zlała się z szybkimi pancernikami.