Moździerz okopowy

Niemcy, po doświadczeniach oblężenia Port Artur, gdzie ciężka artyleria nie radziła sobie z zasiekami i schronami, od 1907 roku przygotowywali z firmą Rheinmetall krótkolufowe moździerze dla saperów. W 1914 roku armia niemiecka miała 160 minenwerferów, ciężkich kalibru 25 cm i średnich 17 cm, a lekki model 7,58 cm szybko wszedł do masowej produkcji. Inne armie musiały improwizować. Brytyjczyk Wilfred Stokes zaprojektował w styczniu 1915 roku prosty moździerz kalibru 81 mm: pocisk wpuszczony do lufy sam odpalał się o iglicę, a działo strzelało do 20–25 razy na minutę na odległość od około 700 metrów do ponad kilometra, zależnie od źródła.

Moździerze okopowe były lekkie i strzelały z okopu, więc nadawały się do niszczenia gniazd karabinów maszynowych, zasieków i stanowisk strzelców wyborowych na bliskim dystansie. Ich liczba rosła we wszystkich armiach: w 1918 roku Niemcy mieli blisko 16 tysięcy minenwerferów, a w Wielkiej Brytanii wyprodukowano ponad 11 tysięcy moździerzy Stokesa. Rozejm w Compiègne nakazał Niemcom wydać 3 tysiące moździerzy okopowych, a konstrukcja Stokesa stała się wzorem dla moździerzy piechoty.