Samochód pancerny

Pierwsze uzbrojone samochody zbudowano na przełomie XIX i XX wieku, a w 1914 roku Belgowie użyli bojowo opancerzonych samochodów Minerva. Brytyjskie lotnictwo marynarki (RNAS) jesienią 1914 roku zarekwirowało podwozia Rolls-Royce'a Silver Ghost i osadziło na nich pancerne nadwozia z wieżyczką i karabinem maszynowym Vickers; w czasie wojny powstało około 120 takich wozów. Własne samochody pancerne miały też armie rosyjska, francuska, niemiecka i austro-węgierska. Pancerz chronił tylko przed pociskami karabinowymi i odłamkami.

Okopy, leje i zasieki szybko odebrały im znaczenie na froncie zachodnim, ale na otwartym terenie pozostały cenne. W Egipcie w marcu 1916 roku samochody pancerne księcia Westminsteru rozbiły siły bractwa Sanusijja i uwolniły jeńców z zatopionego statku Tara, a T. E. Lawrence nazwał swoje Rolls-Royce'y „cenniejszymi od rubinów”. W Mezopotamii i Palestynie w latach 1917–1918 ścigały cofające się wojska tureckie. Szczególnie przydatne były na froncie wschodnim, a w wojnie domowej w Rosji i w wojnie polsko-bolszewickiej stały się bronią powszechną.